| تبليغات | X |
|
شخصی
|
 |
 |
||||
|
آن روز چقدر شاد بودم ، آن روز كه برف آمد. من در رقص و پايكوبي ، غرق در شادي و شعف ، با دانه هاي برف هم آواز، بي اختيار مي خنديدم . همه چيز زيبا بود ، همه جا سپيد . آن روز كه برف آمد ومن شاد بودم ، ناگهان صدايم كردند و با گريه گفتند : " پدر" و من فهميدم كه پدر رفته است وبراي هميشه خوابيده ومن از آنروز تاكنون نخنديدم . من آنروز از اين برف ، پتوئي سپيد بر روي پدر كشيدم تا سردش نشود و آرام بخوابد. پدر را درپارچه اي سپيد پيچيدند و بردند. ومن از آن روز گريه مي كنم تا شايد دلم آرام گيرد. پدر وقتي درجامه سپيد بود و آوردند تا براي آخرين بار از خانه اش و از ما خداحافظي كند ، ديگر خسته نبود . سرش را بوسيدم و پاهايش را بوسيدم سرد بود ! سرد سرد اما طاقت دوري از آن تن سرد را هم نداشتم . پدر را بردند ودر زير برفها براي هميشه خواباندند. تا خستگي يك عمر را از تن بدر كند ومن از آنروز گريه ميكنم . پدر وقتي كه مي رفت ، نگاهي متعجب داشت ومن با دستان لرزان ، چشمانش را بستم براي هميشه . درآن روز برفي حجم عظيم غصه رفتنش كمرم را شكست ومن دانستم كه : " چقدر زود ، دير مي شود " خيلي وقت بود كه از خاطرم رفته بود : "ما براي هميشه نمي مانيم " از ياد برده بودم و دل سير نگاهش نكردم و اكنون حسرت هزار كار نكرده در دلم مانده و مرا آرام آرام مي كشد. و من با تمام وجود ناچيزم فهميدم كه : "چقدر زود، دير ميشود " بهار 30/10/1386 – تهران
+
نوشته شده در دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 14:13 توسط بهار رضازاده
|
|
|||||
|
|||||
 |
 |
||||
نوشته های پیشین بهمن 1386 مهر 1386 خرداد 1386 مرداد 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مرداد 1384 تیر 1384 خرداد 1384 اردیبهشت 1384 فروردین 1384 پیوندها شهرزاد و شهریار از کویر تا کویر |
|||||
|
|||||
